Bazı cümleler, söylendikleri anda değil; sustuktan sonra tamamlanır.
Bir kitabı elimize aldığımızda çoğu zaman onun bize ne söyleyeceğini merak ederiz. Oysa bazı kitaplar, cevaptan çok iyi sorular bırakır. Sayfalar ilerledikçe sesleri azalır; yerini, okurun kendi içindeki yankıya bırakırlar.
Sessizlik bu yüzden boşluk değildir. Bir düşüncenin kendine yer açma biçimidir. Bir cümlenin ardında durup onu yeniden okumak, bazen bütün bir paragrafı anlamaktan daha sahici bir karşılaşma sunar.
Edebiyatın en güzel tarafı da burada başlar: Metin kapanırken okurun içinde başka bir metin açılır. Her okuma, o ilk cümlenin yeni bir başlangıca dönüşmesidir.